Z popołudniowej drzemki obudziło mnie głośne szczekanie Lizi. Przetarłam zaspane oczy i szybko zerwałam się z łóżka,zbiegłam na dół by sprawdzić co jest powodem takiego zachowania Lizi. Nawet nie wiem ile spałam, ale sądząc po słońcu które wisiało wysoko nad mną to nie za długo. Z chęcią jeszcze bym posapała, ale muszę ja ogarnąć .
Wyskoczyłam z domu do ogrodu i ujrzałam jakiegoś chłopaka który w najlepsze bawił się z moim psem. Kto to do cholery jest i co robi w moim ogrodzie? No może nie moim, ale wujka. Jak on się tu dostał? Przecież brama zamknięta jest na klucz z resztą tak samo jak bramka.
Muszę przyznać,że jest przystojny i cholernie seksowny. Jego biała koszulka i lekko zwieszone spodnie w kroku dodają mu uroku. Nie wiem skąd, ale go kojarzę. Może kiedyś spotkałam się z nim na ulicy albo coś. Nie pamiętam, ale jestem pewna,że go widziałam.
Nie mogę go poznać bo promienie słoneczne dają w kość. Nie pierwszy raz.
-Co pan tu robi?-zapytałam na pan bo nie wiedziałam w jakim jest dokładnie wieku i trochę nie wypadało mi mówić tak od razu na ty. Byłam zdenerwowana cała tą sytuacją. Zaczynałam powoli się bać, że to jakiś włamywacz czy coś. Nie znam tutaj ludzi i nie wiem do czego są zdolni. Może pomyślał że w domu nikogo nie mam i zatrzymał się na chwilę żeby pobawić się z psem.
To jakaś bzdura. Sama w to nie wierzyłam. Teorie spiskowe nie za bardzo mi wychodzą. Zaśmiałam się w duchu z własnej głupoty.
-A ty kim jesteś ?-odpowiedział pytaniem na pytanie
-No tak się składa że jestem współwłaścicielką tego domu-założyłam dumnie ręce na piersi i cały czas mierzyłam chłopaka wzrokiem. Trochę się zdziwił, ale dalej w najlepsze bawił się z psem
-Proszę opuścić moją posesję -powiedziałam dumnie i wskazałam ręką na bramkę.
-Nie wiedziałem,że ktoś mieszka z Mathie. Nie , nie wyjdę z tond-zaczął zbliżać się do mnie. Nie wiedząc co robić odsunęłam się na bezpieczną odległość. Z kąt on w ogóle zna mojego wujka ja się pytam. Gdzie on do cholery jest ? Co się tu dzieje?
-Z kąt znasz Mata i co tu robisz ?
Ostatnio coś zadaję dużo pytań.Nadal nie wiem kim on jest i co tu robi.
W duchu modliłam się żeby mój kochany wujaszek w końcu się pofatygował i nam znaczy mi wszystko wyjaśnił.
-To ja powinienem zapytać się o to samo. Nie wyjdę z tond, bo nie wiem kim jesteś i co zamierzasz zrobić.
-Kim jestem i co zamierzam zrobić. Hymm. No więc nazywam się Lu i zamierzam cię z tond wykopać. No to już wiesz i wynoś się z tond!-ostatnie zdanie wykrzyczałam i po raz kolejny pokazałam ręką na furtkę.
W tym samym momencie do ogrodu wparował zadowolony wujek, ale gdy spojrzał na mnie od uśmieszek zszedł mu twarzy. Mi jakoś nie było do śmiechu.
Podszedł do mnie i pocałował na przywitanie w czoło. Byłam taka wkurzona, że nawet nie dałam rady odwzajemnić jego uśmiechu.
-Ooo.. Widzę że już się poznaliście-wypalił i znowu się dziwnie uśmiechną.
-Kto to jest i co on robi w naszym domu? -wskazałam palcem na tego pana
-Może grzeczniej -wtrącił się nieznany mi mężczyzna.
-Może nie -odgryzłam się.Na znaczną odległość można było zobaczyć że nie przypadliśmy sobie do gustu.
-Jestem Neymar i przez ten miesiąc będę tu mieszkał -oznajmił a mi kopara opadła. Ja i ten laluś w jednym domu ? Wujek tego pożałuję, a w ogóle jak on mógł nawet nie spytać się mnie o zdanie. Nie liczył się ze mną w cale. Wiem że nie jestem jego córką i to jego dom ,ale do cholery ja też tutaj mieszkam i chyba mam coś do powiedzenia.
-I co mam może teraz skakać ze szczęścia na twój widok-wywróciłam oczami i dopiero teraz ogarnęłam się,że to Neymar z Barcy.
Widziałam że go kojarzę tylko nie wiedziałam z kąt.
Niech sobie nie myśli że jak jest bogaty i sławny to wszystko może. Jeszcze mu pokażę na co mnie stać.
-Jak mogłeś się mnie nie zapytać o zdanie?-teraz skierowałam swój wzrok na zmieszanego wujka. Już mu ten głupi uśmieszek zszedł z twarzy-Cześć !-krzyknęłam i zniknęłam za drzwiami zostawiając tych dwóch sam na sam.
Pobiegłam do pokoju po telefon i torebkę. Chciałam jak najszybciej z tond uciec. Za dużo wrażeń jak na jeden dzień.Zawołałam do siebie Lizi, która posłusznie przybiegła i wyszyłam z domu trzaskając drzwiami. Czy ja nie zasługuję na jakieś wyjaśnienia? Każdy ma mnie w poważaniu. Przyzwyczaiłam się , ale nie spodziewała bym się tego po wujku. Nic mi się w tym nędznym życiu nie układa. Najpierw rodzice a teraz wujek.Wszyscy mnie zawodzą.
Doszłam na plażę, zdjęłam buty i powędrowałam do mojego ulubionego miejsca oddalonego od jakichkolwiek ludzi. Tylko ja wiem o tym miejscu. Lubię tu przychodzić,żeby się wyciszyć, odizolować o innych ludzi.
Usiadłam na na ogromnym kamieniu z którego miałam śliczny widok na morze.Zaczęłam myśleć tak jak zwykle o moim chorym życiu.
Słońce powoli chowało się z horyzontem więc pora się zbierać do domu. Nikt za mną najwidoczniej nie tęsknie anie nie martwi się co się ze mną dzieje. Telefon ani drgnie a mi powoli robi się zimno.
Niedobrze mi się robi na samą myśl o tym pajacu. Nie wyobrażam sobie tego miesiąca razem z nim w jednym domu. Jeszcze nie wie na co mnie stać, więc powinien zacząć się bać. Muszę coś wymyśli żeby pozbyć się go jak najszybciej.Jak na razie nie mam pomysłu, ale za niedługo na pewni coś wykminie. Jak to ja.
Pozbierałam się do kupy i ruszyłam pięknymi uliczkami w kierunku domu a raczej domu wujka. Jak widać na złączonym obrazku ja nie mam w nim prawa do żadnego głosu więc nie mogę powiedzieć że jest to też mój dom, Myślałam, że wujkowi zależy na tym żebym czuła się w nim jak u siebie no ale cóż...nic nie poradzę.
Weszłam do domu przepuszczając najpierw w progu Lizi a później ja. Jak gdyby nigdy nic weszłam do kuchni i nalałam sobie szklane soku pomarańczowego. Niestety tylko taki znalazłam w lodówce.
Słyszałam męskie głosy dobiegające z ogrodu, ale postanowiłam zignorować ten fakt, że on jest w tym domu.
Udałam się do mojego pokoju gdzie rozłożyłam się na łóżku z laptopem i szukałam jakiś fajnych filmów do obejrzenia,Jak zwykle nic nie było więc odwiedziłam portale społecznościowe na których miałam konto.
Niespodziewanie ktoś bez pukania wszedł do mnie do pokoju.
-Mama nie nauczyła Cię że się puka ?!-wydarłam się na niego na co ten zrobił grymas na twarzy.
-Chciałem tylko pogadać -powiedział skruszony i opar się o ścianę.
-Ale ja nie chcę z tobą rozmawiać. Wyjdź !-wydarłam się jeszcze głośniej. Jak on mnie może denerwować. Ten jego sztuczny uśmieszek przyklejony do tej odpicowanej twarzyczki.
-Zachowujesz się jak rozpieszczona gówniara -powiedział spokojnie nie odrywając wzroku ode mnie.
-Fajnie wiedzieć, Wyjdź !-rozkazałam po raz kolejny na co chłopak tym razem zareagował i wyszedł. Bałam się że będę musiała go wypychać z tond siłą.
Nie miałam już ochoty na żaden film więc postanowiłam wziąć prysznic i trochę ochłonąć.
_________________________________________
KOMENTUJESZ =MOTYWUJESZ
